De geschiedenis van de Paris Fashion Week (deel I)

De looks die tijdens de Paris Fashion Week zorgen al decennia lang voor trends en bepalen voor een belangrijk deel de toekomst van de mode industrie. Dit fantastische evenement waar we vandaag de dag geen genoeg van krijgen bestaat uit 90 shows en injecteert ruim 400 miljoen euro in de Parijse economie. Wist je dat het al meer dan eeuw bestaat? Een korte geschiedenis van de Paris Fashion Week.

De invloed van Charles Frederick Worth

De geschiedenis van de Paris Fashiom Week gaat terug tot de negentiende eeuw. In de jaren 1850 bedachten Franse ontwerpers dat het best handig kon zijn om hun creaties in één keer te tonen aan een selecte groep high society-klanten. Dit kostte minder tijd en geld dan het organiseren van tientallen individuele presentaties. Één man in het bijzonder, Charles Frederick Worth, die ook het eerste haute couturehuis van Parijs oprichtte, omarmde deze nieuwe manier van presenteren. Inmiddels is het eenmalig presenteren van een kledingcollectie een vast onderdeel van de modewereld.

Kledingstukken gepresenteerd aan de elite

In de beginperiode van de Parijse mode speelden ontwerpers als Charles Worth (eind 19de eeuw) en Paul Poiret (begin 20ste eeuw) met de mogelijkheid om hun kledingstukken op de catwalk te presenteren aan een vaste groep. Tegelijkertijd deed Lady Duff-Gordon, die ontwierp onder de naam ‘Lucile’, hetzelfde in Londen. Poiret, die bekend stond om zijn weelderige ontwerpen, ging zich bezighouden met het combineren sociale gelegenheden met commercie.

Uitbundige feesten

Poiret organiseerde een reeks uitbundige feesten waarbij de aanwezigen werden gevraagd om gekleed te komen in hun mooiste kledingstukken. Een van de meest legendarische was het ‘The Thousand and Second Night’ feest in 1911, waar Poiret lampenkapjurken en harembroeken presenteerde.

Van Coco Chanel tot Madeleine Vionnet

In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw groeide Parijs uit tot een walhalla van gerenommeerde namen. Het was puur genieten: van Coco Chanel’s ingetogen gemak tot Elsa Schiaparelli’s surrealistische experimenten en Madeleine Vionnet’s vloeiende drapering. Shows werden een minder groot feest en veel kleiner en meer geïndividualiseerd.

Serie modellen

Elk modehuis presenteerde zijn collecties met een serie modellen, op uitsluitend client-only-evenementen. Met een grote angst voor het kopiëren van ontwerpen werden deze nauwlettend in de gaten gehouden. Een wereld ver weg van de drukte van de camera’s van vandaag. Fotografen werden meestal niet eens toegelaten!

Modeminnend Parijs na de Tweede Wereldoorlog

Pas na de Tweede Wereldoorlog werden de modeshows in Parijs meer gereguleerd. In 1945 bepaalde de Chambre Syndicale de la Haute Couture dat alle couturehuizen minstens 35 dag- en nachtstukken moesten presenteren. Kledingstukken waren alleen op maat verkrijgbaar. Het proces van passen en bestellen duurde meestal erg lang.

Toenemende invloed van New York

De modewereld van Parijs was eind jaren veertig nerveus over de toenemende invloed van de New Yorkse mode-industrie. De oorlog had de steun van in de VS gevestigde ontwerpers tijdens hun eerste Press Week in 1943 aangemoedigd. Maar de Franse hoofdstad had een geheim wapen: Christian Dior. In 1947 wordt eerste collectie van Dior, Corolle, in groten getale door de modewereld bezocht en gefotografeerd. Het staat bol van uitbundige silhouetten en creaties.

De invloed van Dior op de vrouwenmode

De nieuwe collectie van Dior stond bekend om zijn volumineuze rok, kleine taille. Ook ademde het veel vrouwelijkheid uit. In decennia daarna bepaalde Dior de vrouwenmode en wat wel en niet gedragen kon worden. Ook tijdgenoten als Hubert de Givenchy, Pierre Balmain en Jacques Fath speelden daarbij een belangrijke rol.

De komst van Yves Saint Laurent

In de jaren ’60 kwam er een andere naam die de modewereld voorgoed veranderde: Yves Saint Laurent. Met de lancering van een prêt-à-porterlijn in 1966, inclusief zijn legendarische smoking, zorgde Saint Laurent voor een hele nieuwe sfeer op de catwalk van Parijs. De nadruk lag daarbij op de jeugdcultuur (weerspiegeld in de ‘space age’-collecties van Pierre Cardin en André Courrèges). Ook werden modellen aangemoedigd om op een meer natuurlijke manier te bewegen.

Volgende week: de geschiedenis van de Paris Fashion Week deel II